over mij,

Veranderdrang

Onlangs schreef ik al even over mijn vrees voor een gebrek aan inspiratie. Dit gevoel heb ik nu niet voor het eerst, want herken ik nog goed van toen ik nog jong(er) was. Als tiener wilde ik graag binnenhuisarchitect worden. Elke zaterdagavond keek ik TV Woonmagazine met Jan des Bouvrie (wie weet het nog!?) en samen met een vriendinnetje veranderde ik mijn slaapkamer zo ongeveer iedere week. Uiteindelijk besloot ik die droom toch maar niet na te jagen, mede omdat ik bang was voor gebrek aan inspiratie. En dat terwijl ik nu nog steeds dol ben op mooie spullen en interieurs, woonprogramma’s kijken, Instagram afstruinen naar inspirerende plaatjes, de inrichting van ons appartement verder naar de zin te maken etc. Inspiratie zat dus blijkbaar. Eigenlijk krijg ik er nooit genoeg van!

En nu voel ik dus een bruggetje naar een andere eigenschap die als een rode draad door mijn leven loopt: een eeuwige veranderdrang. Deze zit ook best diep. Altijd zie ik ruimte voor verbetering: Toch een andere stoel? Ander kleurtje op de muur? Nieuw beddengoed? Even snel een ander kussentje voor op de bank fröbelen?

Dit lijkt wellicht onrustig of ontevreden of zelfs oppervlakkig, maar ik beleef er plezier aan! En naast het feit dat ik me erg bezig houd met wat er blijkbaar nog niet goed (genoeg) is in huis, ben ik me tegelijkertijd zeker bewust van de zaken waar ik wel heel erg blij mee ben. Zo kan ik erg genieten van bijvoorbeeld onze heerlijke bank, de groeiende Iittala-waxinelichtjeshouders-verzameling of mijn poster van Matisse aan de muur. Als ik eenmaal ergens blij mee ben, blijft het ook gerust een hele tijd zo. Af en toe komen er spulletjes bij, en regelmatig gaan er spulletjes de deur uit. (Zo blij met een kringloopwinkel dichtbij.) Want bij deze veranderdrang hoort ook mijn regelmatig opkomende opruimwoede.

Soms heb ik het ineens te pakken en roep ik op zaterdagochtend bij het ontbijt al tegen mijn vriend: “Oh, ik heb zo’n zin om op te ruimen! Zullen we?” Soms wil ik graag samen aan de slag, andere keren ga ik gerust in mijn eentje – als een halve bezetene – met mijn opruimbui door het huis, terwijl mijn lief lekker met zijn iPad op de bank hangt. Wat ik nu zo fijn vind aan opruimen? Ik houd van orde en overzicht. En ik word er lekker rustig van in mijn hoofd.

Het geeft een gevoel van ruimte. Ruimte voor verandering. Zo is het cirkeltje weer mooi rond.

Benieuwd hoe jullie dit ervaren? Ben je tevreden met je huis en de spullen daarin? Is het teveel? Goed zo? Moet het misschien eigenlijk toch anders?