over mij, over ons,

Uit-stel-drang

Hier is het dan. Er is net weer een weekend overheen gegaan, nadat ik al een maand de tijd had om het artikel dat je nu leest, te schrijven. Nu, maandagmiddag, luttele uren voor de deadline heb ik de smaak te pakken. Wat is dat toch? Die onbedwingbare uitsteldrang? Ik weet van wie ik het heb (bedankt papa) en ook hoe lang ik het al heb (proefwerken werden ook al nooit eerder dan twee dagen van te voren in het hoofd gestampt), maar ik weet niet hoe ik er vanaf kom. Elke keer weer is daar de tevredenheid als je het toch hebt gedaan. Van te voren weet je ook dat die gaat komen, maar toch luister ik daar niet naar…

Mijn procrastinatie beperkt zich niet tot werk- en studiegerelateerde klusjes. Ook de was en die kleren die al weken naar de textielcontainer moeten, zijn puntjes waarop het van toepassing is, evenals het schilderwerk in de keuken en op de plinten. Als ik om me heen kijk zie ik een chaos van jassen die op de kapstok hadden moeten hangen en tienduizend stuks kinderspeelgoed en boodschappen die nog moeten worden opgeruimd. Maar eerst even Instagrammen, mijn hart ophalen aan moeders (en anderen, sorry, maar hoe meer kinderen hoe meer rotzooi) die foto’s maken van hun keurig opgeruimde huis, met daarin schone kinderen die smoothies drinken. Wat een contrast met ons huis. Hier wordt er eentje wakker die meteen een eierkoek wil en zodra hij klaar is met ontbijten zijn speelgoedmand omver trekt om dat speelgoed vervolgens zo snel mogelijk door het hele huis te verspreiden. Alsof het zijn Goddelijke opdracht is; zo snel mogelijk heel heel heel veel rommel maken. Gelukkig (of niet heel gelukkig, dat is de vraag) kan ik er doorheen kijken.

Toch zou ik graag eens die kapotte speelgoedjes weggooien. Zelfs als zoonlief er af en toe nog mee speelt. Hetzelfde geldt voor de broeken in maat 38 waar ik dus echt nooit meer in ga passen. Het schijnt dat je van opruimen gelukkig wordt, dus waar wacht ik nog op? Goed, jullie weten het antwoord… Hier hangt geen deadline aan!

Wie heeft voor mij de ultieme tip? Mari Kondo, therapie, mezelf belonen met iets geweldigs (lekkers) als het gedaan is? Hoe doen jullie dit, of leeft iedereen met een to do list van minstens twee A4-tjes? (Die je dan vervolgens vooral lekker niet afstreept?)