over werk,

Taart noch tiet

Het regende monsterlijke druppen. Afgewisseld met ellendige, oorverdovende hagelbuien. Het was wel even wat anders dan vandaag, met “de warmste 5 mei ooit gevierd’. Op Facebook zag ik iemand ‘commenten’ dat men in 1916 in De Bildt een temperatuur van maar liefst 31 graden celcius had gemeten. Waarop de inkopper “maar toen vierden ze nog geen bevrijdingsdag” al snel werd gemaakt. Maar dat terzijde. Vol goede moed, overlopend van energie en met hersenen die gewoon jeukten van de overactiviteit stond een bezoekje aan de KvK op de planning. De keuze voor een toekomst als ZZP’er was immers zorgvuldig gemaakt, en nu was ik alleen nog maar een paar simpele stappen verwijderd van het echte knallen. Slechts een beetje papierwerk stond mij en ‘Het echte werk’ in de weg.

En toen was het vrijdag. De laatste dag van de week en de dag die helemaal in het teken stond van ‘Het grote bezoek’, ‘Het nieuwe begin’ en de reeds genoemde start van ‘Het echte werk’.  Ik keek er al een paar weken naar uit en nu was het moment aangebroken. Toch liep het anders. Het verschrikkelijke hondenweer buiten leidde tot een heftige cocoon-sessie binnen. “Heb je eigenlijk wel al een naam voor je bedrijfje”, appte lief. Oh heer, daar had ik nog helemaal niet op lopen broeden. Begin dit jaar was alle energie, creativiteit en gedachtenborrels naar Chapter Now gegaan en ik vergat bijna dat ik mijn andere project – Project Petra – ook wel eens wat creatiever mocht overdenken.

Inmiddels deed ik maar mijn oortjes in. Nu eens niet vanwege de bouwwerkzaamheden aan het einde van de straat, maar vanwege de herrie van alle ijzige wolkentranen op de ramen. Een bedrijfsnaam. Denk denk denk. Is het een optie om me niet te registreren en bedrijf en naam van lief over te nemen, kwam in me op. En Chapter Now? Dat is een weloverwogen en goed uitgedachte naam, waar ik echt super blij mee ben. Echt allesomvattend en daar hou ik van. Kan ik die niet doortrekken? Nou eigenlijk niet. Als je communicatieklussen wil doen en Nederlands wil redigeren en schrijven, is een Engelstalige naam idioot. Vind ik dan hé. Dus het werd stevig verder broeden. Als een vogel op haar nestje. Op die winterse lentedag.

Even Lyske appen. Die had me de dag ervoor nog voorgesteld om even langs haar atelier te waaien, wanneer ik toch in de buurt (bij de KvK dus) zou zijn. Ook deze dame wilde haar hol niet uit, maar werd door zuslief naar buiten gelokt. “Krijg je een stukje taart”. En ja hoor, een paar uur later kreeg ik een foto doorgeappt. Gemaakt door een trotse tante en waarop een lekker kleuterbekkie straalde met een kleurrijke zelfgemaakte (zeer fantasievolle) taart. ‘Taart met tiet’ heet ie, zo luidde het onderschrift. Er kon gegeten worden.

Ook ik nam een hap. Het was taart noch tiet, maar inmiddels zat ik toch al zes uurtjes zonder pauze te researchen en plannen te schrijven en ik wilde een stevige boterham. Wat ik óók wilde, was mijn eigen afleidingsmanoeuvre. Aangezien die vandaag even niet van zus (heb ik niet) of een ander zou komen, klapte ik mijn laptop dicht en trippelde ik richting het filmhuis. Eindelijk even die ene film zien waar ik nog niet aan ben toegekomen – en die bijna uit roulatie is. En tijdens die film realiseerde ik me wat voor topdag het was. Ik had heerlijk zitten brainstormen in mijn eentje, alle tijd genomen om te denken aan mijn eigen toekomst. ‘Het echte werk’ was al lang begonnen. Dat startte namelijk toen ik mijn verlangens om als zelfstandige te werken, eindelijk serieus ging nemen. Sterker nog; dit was een werkdag zoals deze zou moeten zijn. Gedreven, vol energie, op een locatie die op dat moment goed bevalt en met zelf in te delen werktijden. Waardoor het dus goed mogelijk was om einde middag al in de zaal bij Anomalisa te zitten. Dat is vrijheid.