over mij,

Start nu

Ik denk dat het alweer twee maanden geleden is dat Petra me, vol enthousiasme, over haar plannen voor Chapter Now vertelde. Bij Wolkers in Haarlem zaten we honderduit te kletsen over werk, relatie en toekomstplannen. Zo’n dag waarbij ontbijt lunch wordt en je voordat je het weet om 16 uur lang en breed aan je vijfde cappuccino en een gebakje zit. “Ik heb altijd al met mijn vrienden willen samenwerken,” zei ze resoluut. “En jij moet meedoen!”. Dat klonk spannend en leuk! Meteen wilde ik graag meer weten. Wie doet er nog meer mee? Wat worden de onderwerpen? En boven alles: Wat wordt er van mij verwacht?

We zijn inmiddels meerdere gesprekken, een groeps-app voor het team en een eerste opzet van het platform verder. Wat inhoudt dat we nu op het punt zitten om daadwerkelijk content te gaan maken. Links en rechts van me is iedereen al druk bezig, en ook voor mij is dit eindelijk het moment om gewoon te gaan schrijven en te kijken wat er komt. En dat probeer ik nu. Maar man, wat is dat begin toch lastig! Mijn introductietekst had ik tamelijk snel op papier, maar nu het ‘echte’ werk. Waarover moet mijn eerste artikel gaan? Waar te beginnen? Is het wel diepgaand genoeg? Kan ik dit wel? Weer al die vragen!

Een soort slak voel ik me. Iemand die maar niet vooruit te branden is. Een stoute puber die haar huiswerk niet maakt. Iemand die eigenlijk vorige week woensdag al een artikel af zou hebben en nu – 6 dagen later – nog steeds bij het begin is. Die steeds om een beetje meer uitstel vraagt (kon dat vroeger maar met een proefwerk).

Het lef om maar gewoon te beginnen en te vertrouwen op een goede afloop. Waar is dat nu? Hoewel ik erg enthousiast ben over Chapter Now, ontbreekt het me nog wel een beetje aan moed. Misschien omdat ik mezelf nooit als ‘schrijver’ heb bestempeld en het gevoel heb dat ik toch wel aardig moet kunnen schrijven om mee te kunnen draaien met zo’n ambitieus project? Misschien omdat ik twijfel of wat ik zal schrijven wel interessant genoeg is? Misschien omdat ik me afvraag of ik wel genoeg stof zal hebben om wekelijks een artikel op te leveren en dat nog niet beginnen deze angst nog even onderdrukt omdat er nu slechts opstartangst is?

Het gekke is dat ik eigenlijk deze opstartproblemen helemaal niet zo van mezelf herken. Ik ben – naast een denker – best een doener, zo lang ik de juiste kaders en richtlijnen krijg. Hulp nodig bij project y? Zeg maar wat er nodig is en ik help je graag. Wel weet ik dat ik halverwege een proces overspoeld kan worden. Bijvoorbeeld jaren geleden tijdens het schrijven van mijn scriptie. Dat ging me niet per se heel soepel af. Het duurde (te) lang voordat ik iets op tafel had liggen waar ik tevreden mee was. Waar ik het idee had het mezelf ‘gemakkelijk’ te maken, raakte ik verzeild in een gortdroog literatuuronderzoek waar geen einde aan leek te komen. Toch leek het begin daarvan zo erg nog niet (of heb ik dat verdrongen?) Ik begon volgens mij toch echt vol goede moed, maar halverwege nam het een loopje met me. Het probleem zou dus inderdaad bij die kaders kunnen liggen. Dat ik het lastig vind om creatieve vrijheid te nemen. En wanneer ik hem neem, bekruipt me de angst voor toekomstig gebrek aan inspiratie. Het gaat nu dan misschien wel goed, maar heb ik voor de volgende keer nog wel een interessante invalshoek?

Dit ga ik verder onderzoeken en de uitkomst gebruiken voor een volgend artikel. Ik ben benieuwd: Herken jij die start-angst en hoe doorbreek je die? En voor de creatievelingen onder ons: Hoe vertrouw je erop dat je inspiratie oneindig is?