over werk,

Professioneel

Woensdag
Wisselend warm
6.7.2016
12:28-14:03
glitters kopen met mijn zus

When you don’t dress like everybody else, you don’t have to think like everybody else.
Iris Apfel

Mijn gedeelde auto is in Noorwegen, de leenauto van vrienden is niet door de APK gekomen en ik moet iets wegbrengen naar iemand die aan de Vecht woont. Dan maar op de fiets. Na een hele dag regen klaart het een uurtje voor ik weg ga op en blijkt het een prachtige fietstocht te worden. Natuurlijk ben ik tien minuten te laat weggegaan, dus ik trap stevig door. Dat betekent dat ik nogal bezweet in mijn geliefde oude blauwe trainingsjasje aankom op de bestemming. De planning is wat krap en ik moet later die avond ook nog naar schaatstraining, vandaar het trainingsjasje en de tas met schone kleren en sportschoenen op mijn rug. Als ik het erf oprij, zie ik iemand lekker in de tuin bezig zijn. De halve heg ligt gesnoeid op het pad en een grote, oude, zwarte hond komt kwispelend naar me toe gescharreld. Ik ben hoe dan ook op de goede plek terecht gekomen.160709_13_professioneel_02

Als ik ooit geld ga verdienen met het werkstuk dat ik naar deze meneer bracht, dan komt het door het gesprek dat met hem volgde. Het wordt weer eens pijnlijk duidelijk dat ik ontzettend naïef ben als het om geld gaat. Ik kan zijn berekeningen en redenaties nét bijhouden en ben ontzettend blij dat ik een (goed!) antwoord geef wanneer hij vraagt naar een percentage voor de commissie. Pfff, als ik niet al klotsende oksels had van het fietsen, dan heb ik die nu wel. Tot mijn grote opluchting vraagt hij niet naar visitekaartjes, want die hebben we nog niet en op mijn eigen kaartjes staat het verkeerde e-mail adres. Ondanks deze kleine zenuwen hebben we een ontzettend leuk, en naar omstandigheden ontspannen, gesprek buiten op zijn tuinbankje.

De week erna moet ik nog vaak aan de afspraak denken. Mijn gedachtes zijn wisselend: Het ene moment sla ik me voor mijn kop dat ik OP DE FIETS naar een belangrijke ‘zakenmeneer’ ga en ook nog eens een ANTIEK TRAININGSJASJE aan heb getrokken. Dombo. Ik had mijn witte overhemd met dubbele manchetten aan moeten trekken en een vol opgeladen Car to Go moeten pakken. Daarna word ik meteen ook weer defensief. Waarom? Waarom zou ik die schijn op moeten houden? Had ik niet juist een open gesprek omdat ik nogal als mezelf (met lichte zenuwen) dat erf op was komen hobbelen? Had ik die lieve oude hond ook zo lekker geknuffeld enbegroet als ik in mijn nette overhemd had gezeten? Had die meneer anders naar me gekeken als ik netter gekleed en onbezweet voor hem had gezeten? Ik weet het niet.

160709_13_professioneel_03De balans tussen mezelf blijven en een zakelijke schijn ophouden, vind ik nog best lastig. Nu voelt het nog alsof het ene het andere uitsluit. Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar (kleding wise) moet ik wel iets vinden dat er voor de buitenwereld respectabel uitziet én waar ik me fijn in voel. Daarnaast vraag ik me toch ook weer af of hetwel echt zo is dat ‘kleren de man maken’? Zit die professionele schijn niet in een heleboel kleine dingen? Van goede websites, visitekaartjes, houding en correct taalgebruik tot een hond die niet op zijn kleedje gaat rijden als er zakelijk bezoek komt. Net als in een toneelstuk ben je niet alleen in karakter door een kostuum aan te trekken. En juist dat het als een toneelstuk voelt als ik alles ‘professioneel’ voor elkaar heb, voelt heel fout aan. Inhoudelijk moet ik alles op orde hebben, die website moet online en de visitekaartjes gedrukt. Dat wil ik professioneel hebben, maar misschien dat de hond en ik dan gewoon onszelf kunnen blijven. Met zo af en toe een wit overhemd aan.