over ons,

Mama

Een van mijn liefste vriendinnen krijgt een baby. Zij die ik als een van de eersten appte na de geboorte van onze zoon, die na een paar dagen al samen met de andere besties aan het kraambed stond en zich toch een beetje zorgen maakte om mijn enorme hoeveelheid tranen die dag. Zij die tegen haar vriend over ons zei: “Zo kan het ook”, over hoe relaxed we met ons kleintje omgingen. Hetgeen mij op dat moment zo trots maakte op mezelf dat ik er nu nog de tranen van in mijn ogen krijg. Terwijl ze dat zelf waarschijnlijk niet eens in de gaten had. Want wat is het fijn om bevestigd te krijgen dat het belangrijkste waar je mee bezig bent, goed (genoeg) is.

Nu krijgt ze er zelf een. Ik moet veel aan haar denken. Hoe voelt ze zich, zal ze dezelfde pijntjes en vragen hebben die ik had, dromen over hoe het straks zal zijn en de angsten voelen die daarbij om de hoek komen kijken? Zal ze zich realiseren dat het leven straks op zijn kop staat door iets wat eigenlijk heel normaal is, maar toch zo groot dat eigenlijk niets je erop kan voorbereiden? De onmetelijke liefde die je voelt voor zo’n kleintje en waar iedereen je over vertelt, maar die je –als het zo ver is- toch verbaast? Het enorme gevoel van verantwoordelijkheid, en de mindfucks (excusez) die het met zich meebrengt wanneer je een wezentje op de wereld zet? Het nieuws op een heel andere manier beleven. Jezelf op de een of andere manier altijd op de tweede plaats zetten en het ervan genieten als je dan weer even op de eerste plek staat? Het eeuwige twijfelen; doe ik het goed, moet hij gepureerd eten of niet, welke school moet ik kiezen, is hij gelukkig?

Ik hoop dat ze me belt. Ik hoop dat ze me alles vraagt, alles met me deelt. Het lijkt me geweldig om er deel van uit te maken. En ik zal een paar dagen na de geboorte aan het kraambed staan en met haar meehuilen. En daarna een taartje eten en haar vertellen dat alles goed komt omdat ik zeker weet dat ze genoeg liefde in zich heeft om een elftal te bemoederen.