over ons,

Leren

Twee jaar en negen maanden. Op die leeftijd krijg je als kind in Nijmegen de kans om je aan te melden voor een drietal, of nog liever een zestal, voorkeursscholen. Of nou ja, dat moeten je ouders natuurlijk doen. Urenlang dwalen door lokalen op verschillende scholen, open dagen en websites, websites, websites. Hoe moeten wij in vredesnaam weten welk soort onderwijs bij ons kind past? De vrije school ziet er erg kindvriendelijk en gezellig uit, maar daar draait het meer om de groep dan om het kind als individu. Is dat wat we willen? In geen geval naar een school die hem alleen klaarstoomt voor het gymnasium, want het zal ons een worst wezen of hij chemicus of vuilnisman (de funnemanne zijn momenteel zijn grootste idolen) wordt, als hij maar gelukkig is.

Wat typeert je kind? Zoek je daarop een school uit? Hij is blij, eigenwijs en wil alles weten. Hij houdt van babbelen en met zijn auto’s spelen. Zoals elke peuter wil hij alles zelf doen. (“Nee ikke!”) Hij plant niks en heeft een spanningsboog van 3 seconden. Wel kan hij rustig een film kijken, een half uurtje, dan gaat hij ondertussen andere dingen doen. Betekent dat dat hij goed af zou zijn op een Dalton- of Jenaplanschool? Of zou het juist goed zijn hem zo lang mogelijk te laten spelen, zoals op de vrije school? Zou hij, met zijn 2.5 jaar al voorzichtig aan het tellen en ‘lezen’, zich vervelen als hij pas op zijn zesde ‘echt’ aan het schoolwerk mag? En dan nog de Ipadscholen. Wil ik dat mijn kind de wereld door het medium van schermen ziet of direct? Ondertussen probeer ik mijn eigen schermtijd te limiteren! Oh, ik weet het echt niet.

spelen

Ik denk terug aan toen ik zelf op school zat. Uren en uren verveling. Alle taken al af om 13 uur, dus maar weer eens de grote zaal in, naar het documentatiecentrum. Hele boeken overschrijven, het kleuterlokaal opruimen, het plein aanvegen, de afwas doen voor de leraren. Echt gezellig en af en toe wat ins blaue hinein staren is ook goed voor de mensch, maar ik heb er niet geleerd om te leren. Hetzelfde geldt voor de middelbare school, waar de enige les waar we werden uitgedaagd de filosofieles van de legendarische mevrouw Hardus (“anything goes”) was. Eenmaal op de universiteit werd ik uitgelachen om mijn beroerde werkstukskills (die ineens ‘papers’ heetten) en moest ik nog uitzoeken wat echt leren inhield.

Onderwijs moet prikkelen, uitdagen, de verwondering in een kind heel laten en stimuleren. Welke school biedt dit zonder dogmatisch te zijn? Waar gingen jullie naar school en hoe heb je dat ervaren? Of welke keuzes maak je nu voor je kinderen? Please, teach me!