over niks, over werk,

In joggingbroek naar de kroeg

zaterdag
hagel en zon
23.4.2016
16:48-17:12, 19:42-20:00
een biertje drinken met Petra

The photographer is an armed version of the solitary walker reconnoitering, stalking, cruising the urban inferno, the voyeuristic stroller who discovers the city as a landscape of voluptuous extremes.

Susan Sontag, On Photography

In joggingbroek naar de kroeg, gewoon omdat dat moet kunnen. Zo’n tien jaar geleden (oei, ineens voel ik me oud) was ik met mijn studiegenoten naar Sjanghai voor een samenwerking met studenten daar. Voor het eerst in Azië en ik denk ook voor het eerst in zo’n grote stad. Het deed de jetlag als sneeuw voor de zon verdwijnen en als een totaal ontheemd en verdwaald Duracel-konijntje liep ik door de stad. Ik heb krekelgevechten gezien, tangodansers om zes uur ‘s ochtends op de kade langs de rivier, oude mannetjes verdiept in een spel midden op een braakliggend terrein en nog zo veel meer in een wereld waarvan ik aan alles voelde dat ik er nooit grip op kon krijgen. Het enige wat ik dan kan doen is fotograferen. Als een buitenstaander vastleggen en kijken, kijken en kijken.

Die beelden zal ik nooit vergeten en in ieder geval één daarvan haal ik nog vaak aan in gedachten. Het was avond, al ruim na de gebruikelijke westerse sluitingstijd van winkels, en we liepen door de grootste winkelstraat van Sjanghai. Nog nooit heb ik zo veel lichtgevende borden bij elkaar gezien. Het was nog druk met winkelende mensen en ineens zie ik haar. Een vrouw die onbekommerd door de winkelstraat wandelt in haar roze Mickey Mouse- pyjama. Geen van de Chinezen kijkt verbaasd om. Sterker nog, nu ik haar heb gezien zie ik nog meer mensen in hun weliswaar mooie, maar toch overduidelijke pyjama’s een avondwandeling maken. Ik besefte ineens dat wanneer je in zo’n grote stad woont, waarschijnlijk op veertien hoog, je de publieke buitenruimte anders gaat ervaren. Ik zag en zie het als zo’n enorme vrijheid dat je in je pyjama een ommetje kan maken in de drukste winkelstraat van de stad. Probeer dat maar eens in de Kalverstraat!

20160430_04-joggingbroek-in-kroeg_01

Ik ben opgegroeid in Midden-Friesland in een klein dorp met een basisschool waar in totaal zo’n veertig leerlingen op zaten. Gemiddeld genomen hadden alle kinderen joggingbroeken van de Bentex aan die waarschijnlijk al eens van iemand anders waren geweest en we liepen op rubberlaarzen of klompen. Het enige meisje dat wel kleren van Oilily aan had, viel eigenlijk een beetje uit de toon. Toch kan ik me niet herinneren dat daar ooit iets van gezegd is. Met dit ‘modebesef’ ben ik opgegroeid en ik vrees dat ik deze ‘stijlachterstand’ nooit helemaal heb ingehaald. Op de middelbare school is het me niet echt gelukt om me te conformeren en op de kunstacademie gold ‘anything goes’. Dus uiteindelijk vind ik nog steeds dat een joggingbroek van de Zeeman er best cool uitziet. Maar terwijl ik me als kind nooit druk heb gemaakt over wat ik aan had, maakt mijn kledingkeuze hier in Amsterdam me een stuk zelfbewuster. Ik weet niet of mensen nou echt oordelen over of veroordelen wat je aanhebt, maar het voelt toch een beetje ‘not done’ om al te casual over straat te gaan.

Op zich ook niet een groot probleem, want ik ga het grootste gedeelte van de tijd best respectabel gekleed. Ik heb opdrachtgevers waar ik me gewoon netjes moet vertonen. Maar er is iets veranderd sinds ik mijn hond heb. Eerst ging ik naar buiten als ik naar mijn werk moest, of uit wilde of iets anders waar je hoe dan ook ‘gewoon nette kleren’ voor aan had getrokken. Nu de hond er is, zijn er veel momenten waarop ik me al lekker in een pyjamabroek op de bank heb genesteld, maar Meneer nog een keer tegen een boom aan wil plassen. Zucht. Ga je dan je spijkerbroek weer aantrekken? Of doe je toch gewoon de Scapino-laarzen aan bij je Dirk-flanellen-pyjamabroek en slenter je zo nog een rondje om de flat? Dat laatste doe ik inmiddels gewoon weer. Ik vind dat het moet kunnen. En ja, ik ben wel eens raar aangekeken in de lift (deze heb ik me niet verbeeld), maar ik weiger om op zo’n triviaal punt mijn leven aan te passen. Dit is iets waarvan ik denk dat mensen er maar gewoon overheen moeten stappen.

20160430_04-joggingbroek-in-kroeg_02

Sterker nog, het is zaterdag en ik heb een nieuwe, verse, zachte Zeeman-joggingbroek én trui, en die wil ik lekker de hele dag aanhouden. Maar ik wil ook een biertje drinken met Petra en die ietwat hippe kroeg in Amsterdam Oost is nu eenmaal voor ons beiden om de hoek. Op deze momenten moet ik denken aan die Chinese mevrouw in haar roze Mickey Mouse- pyjama en benijd ik haar. Ik zou willen dat we hier in de stad met z’n allen iets meer beseffen dat de publieke ruimte ook een plek is waar we in leven en niet eentje waar we alleen gewassen en gestreken in flaneren.