over ons, over werk,

FOMO

Een kind vreet energie. Daarom ben ik moe. Zó moe! En ongetwijfeld veel moeders (van een tweejarige) met mij. Toch heeft die blijvende vermoeidheid bij mij nog een andere oorzaak: Ik lijd namelijk aan een ernstige vorm van FOMO. Fear Of Missing Out. FOMO is volledig geaccepteerd onder vrijgezelle, kinderloze kroegtijgers, maar is eigenlijk not done als moeder zijnde. Want als je een kind hebt, dan weet je toch wel je prioriteiten te stellen?

Mwah.. Ik neem bij de “naborrel’ van mijn horecawerk (om twee uur ’s nachts) toch nog maar een wijntje. Of twee. Of drie. Heerlijk. Als vriendinnen op bezoek komen, ben ik de beroerdste niet en lig ik toch na een paar borrels te veel hartstikke laat in bed. Ik zal toch zeker niet de spelbreker zijn. Tijd met vrienden moet altijd optimaal worden benut!

De FOMO werkt trouwens ook een andere kant op. Ik wil namelijk de volgende dag ook weer een goede moeder zijn. Dus sta ik weer op om acht uur (althans, dat probeer ik) en neem ik het kind op sleeptouw naar kinderboerderij, vriendjes of speeltuin. Er wordt weer een heel programma afgedraaid zodat in ieder geval ook mijn zoon niets ‘misloopt’. Het gaat dus niet om prioriteiten stellen. Alles in mijn leven is ineens belangrijk!

’s Middags doet hij een slaapje en dat betekent twee uurtjes voor mij alleen. Dus vrouw plof neer op die bank! Maar nee.. Het feit wil dat ik dan juist het huis aan kant wil krijgen. In die twee uur ruim ik op, doe ik de was, deal ik met de vaatwasser en duik ik de tuin in om die framboos eindelijk eens goed aan de schutting te bevestigen. Wanneer mijn rechterbil dan eindelijk de bank raakt voor mijn welverdiende koffie, hoor ik acht van de tien keer: “Mama! Ik ben wakker, jij moet mij uit bed halen!” Hoe gezellig die kleine snoes ook is, soms wil ik niets liever dan gewoon een paar uurtjes op de bank zitten. Alleen. Terwijl ik dat gek genoeg dus niet doe wanneer ik die kans krijg. Het lijkt soms wel of ik het verleerd ben.

Gisteren las ik een blogartikel van De Groene Meisjes dat zijdelings over dit onderwerp ging. De schrijfster wilde terug naar ‘echt zijn’, niet jagen van het ene feestje naar de andere borrel, via nog twee zakelijke afspraken. Ik heb niet het gevoel dat mijn FOMO me minder ‘echt’ maakt. Tijdens een heerlijk avondje thuis op de bank ben ik net zo ‘echt’ als in de kroeg. Het maakt me echter meer moe. Maar ook daar ben ik klaar mee. De wallen, de kleine oogjes, het gapen, en vooral het voorbij gaan aan een lange termijn plan. Ik wil de touwtjes weer in handen nemen, los komen van de FOMO en vooral van al het ‘moeten’. Ik wil meer ruimte voor mezelf creëren en mijn tijd beter in gaan delen. Dat wordt mijn uitdaging van de komende tijd. Het ziet er echter nu al naar uit dat een manier om dat te realiseren is om als ZZP’er aan de slag te gaan. Dat zou het combineren van werk, relatie, kind én vrije tijd een stuk realistischer maken. Bijzonder dat Petra op hetzelfde punt zit, al zijn de motivaties wel verschillend. Nu eerst koffie. Warme koffie.