over mij, over niks,

Buiten

Af en toe verleer ik het een beetje. Dan zit ik maar binnen, achter mijn computer, een beetje Netflixen en op Pinterest koekeloeren. Een klein wandelingetje naar de supermarkt c.q. speeltuin en het fietstochtje naar mijn werk zijn dan alle tijd buiten die ik krijg. Zoonlief helpt al een beetje, zodra het kan wil hij eruit. Fietsen, wandelen, beetje kliederen met modder en water, als het maar buiten is.

Dat had ik vroeger ook. Eindeloos kon ik vlak bij mijn ouderlijk huis in een soort inham van de Stienzer Vaart (jawel) rondjes rennen, naar het water staren, hutten bouwen en takjes verzamelen. Die brak ik dan in stukjes en dat werd biks voor mijn imaginaire paarden. Op vakantie in Drenthe struinde ik het hele bos door, zandpad op, zandpad af.. Ook de woonwijk moest eraan geloven. Nieuwsgierig als ik was ging ik alle achterompaadjes af, struinde bij elke tuin de omgeving af op zoek naar onontdekte plekjes om een boek te lezen. Een echt buitenkind.

Vandaag gingen we naar de Hatertse Vennen, een heel mooi stukje natuur vlakbij Nijmegen. Fietsje van de kleine mee, verder niks. Lekker door de plassen banjeren, af en toe een paard dat voorbij gesjeesd komt en verder even lekker niks. Telefoon uit. Hand in hand, buiten. Ik had het gemist. Zoals vroeger is het niet meer, maar dat maakt niet uit. Het voornemen voor komend jaar (dat doen we dit jaar gewoon met Midzomernacht, kan ons het schelen) meer naar buiten. Unleash the hippie!