over mij, over werk,

Blijven

 Mijn collega’s zijn zo leuk. Ze houden me bij de les en doordat de meeste minstens tien jaar jonger zijn weet ik ook nog eens wat er speelt. Ik kan vunzige en zwartgallige grappen maken wat ik wil en mensen vinden ze nog leuk ook. Plus: ik blijf in beweging. Als het mooi weer is ben ik lekker buiten, ik staar niet de hele dag naar een scherm. Ik kan zelf mijn uren indelen, als ik wil kan ik 50 uur per week werken maar ik heb maar drie vaste dagen. Ook heel relaxed. Maar toch.

Ik heb het over mijn werk. Het werk dat ik meestal heel leuk vind en waarbij ik me gezegend voel met het feit dat ik de deur achter me dicht trek en er dan klaar mee ben. Hoe fijn en bevrijdend dat ook kan zijn, ik wil zo graag echte bezieling. Ik kan helemaal los gaan op een nieuwe schoonmaaklijst, een HACCP-cursus, ik kan mezelf nog zo vertellen dat ik voor de gasten belangrijk ben met mijn grapjes en praatjes, uiteindelijk ben ik natuurlijk zo vervangbaar als wat, voor mij tien anderen, waarschijnlijk nog de helft goedkoper voor mijn baas ook.

Hoe leuk mijn collega’s ook zijn, ik moet wel bekennen dat er dingen anders zijn dan een aantal jaar geleden. Ik moet er namelijk niet aan denken om op zondagavond Hollandse Avond in ‘onze’ stamkroeg te gaan vieren. God, nee. Das war einmal (das war jeden Sonntag een aantal jaar geleden). Ik ben echt veranderd, en dat is niet erg, maar mijn werkomgeving verandert niet mee.

Maar goed, bills to pay, ik kan natuurlijk niet zomaar even ontslag nemen. Ik heb een geweldige opleiding gedaan, maar dat is alweer een tijdje geleden. Mijn ervaring beperkt zich tot een stage van een half jaar. De grote vraag; wat wil ik, stel ik mezelf dan ook regelmatig. Omscholen, voor mezelf beginnen, weer een horecabaan maar dan hogerop of in een andersoortig bedrijf? Al die vragen werken op mij nogal overweldigend. Dit resulteert er vaak in dat ik maar weer een warm vest aantrek, op de bank ga zitten en me laaf aan OITNB of een soortgelijke serie.

Wanneer zou de omslag komen? Met de meeste dingen in mijn leven ben ik op een gegeven moment echt klaar, dan nam ik zonder pardon afscheid. Maar qua werk lijkt het niet zo te gaan. Ik ben heel benieuwd wat voor jullie, beste kijkbuiskinderen, de omslag was. Was het afstuderen en een baan zoeken? Een tussenjaar, een burnout, meteen de juiste intuïtie, waardoor je de ideale baan vond? En: misschien nog wel belangrijker, bestaat die überhaupt? Of is het net als bij relaties altijd geven en nemen, concessies doen en blijven dromen? Enlighten me!