over prikkels, over werk,

Always be Knolling

Donderdag
Mooi weer!
26.5.2016
9:11-10:06 naar de boekbinder voor koffie

Knolling is the process of arranging related objects in parallel or 90-degree angles as a method of organization.1

Volgens mijn zus ben ik obsessief wat betreft het ordenen van dingen. Dit begon als kind al met mijn technisch lego. Ik vond het geweldig om met het stappenplan uit de boekjes vliegtuigen te bouwen waarvan de propellers gingen draaien wanneer je ermee over de tafel reed. Van mijn vader leerde ik om eerst goed op het plaatje te kijken welke stukjes je voor een stap nodig had, die vervolgens klaar te leggen en het dan pas te bouwen. Deze methodiek volgde ik altijd braaf. De benodigde stukjes werden netjes per categorie en op volgorde van het plaatje klaargelegd. De kist met vakjes waarin de lego werd bewaard was voor mij ook een project. Eindeloos zat ik de indeling te veranderen en verbeteren, nieuwe categorieën maken, andere hiërarchieën (rode stukjes zijn belangrijker dan zwarte die op hun beurt weer belangrijker zijn dan de grijze) enzovoort enzovoorts. Als kind was ik dus al lekker bezig.

Ze mag het dan een obsessie vinden, diezelfde zus maakt wel graag gebruik van mijn afwijking (die bij haar totaal afwezig is). Ze weet dat ik me niet kan beheersen dus als alle kleuren loom elastiekjes door elkaar zijn geraakt, weet ze me te vinden. Samen met een kop koffie krijg ik de zak elastiekjes voor me gezet en mijn handjes gaan vanzelf bewegen: Eerst kijken van welke kleuren er de meeste zijn, welke en hoeveel bakjes uit de gereedschapskist met opbergvakjes het grootst zijn en welke volgorde van kleuren visueel het meest aantrekkelijk is. Heerlijk! Koffie drinken, bijpraten en ondertussen zitten sorteren.

160528_08_always-be-knolling_02

Ordenen pas ik in de vrij triviale gedeeltes van mijn leven toe, maar het is ook een groot onderdeel van en gereedschap in mijn werk. In het atelier ben ik een ‘rotzooischopper’ én een ‘ordeningheld’. Ik hou ervan om alles volgens logische categorieën op te bergen. Mijn ateliergenoot kan rustig in één doos potloden, krijtjes, stanleymessen, theezakjes, USB-kabels, diaraampjes en een bloempot stoppen. En ze weet het vervolgens ook weer feilloos terug te vinden, dus voor haar werkt dit. Voor mij niet. Ik ben tien keer langzamer met opruimen, maar ik ben dan ook een groot gedeelte van de tijd bezig met uitvinden wat waar zijn beste plek heeft. Ik word daar rustig van. Als ik aan een nieuw project begin, ga ik eerst een tafel netjes maken en de dingen die ik nodig heb geordend klaarleggen. Ondertussen is mijn hoofd bezig met bedenken hoe ik het project aan zal pakken. Wat kan ik het beste eerst doen, wat kan drogen terwijl ik iets anders doe en welke volgorde levert snel het beste resultaat op.

Vrij recentelijk ben ik erachter gekomen dat dit alles een naam heeft: knolling. Het is het zeker waard om dit begrip even in Google te gooien en op ‘afbeeldingen’ te klikken. De praktische bezigheid knolling is inmiddels een kunstvorm geworden en een bekend voorbeeld hiervan is Ursus Wehrli die alle mogelijke (en onmogelijke) zaken ‘opruimt’. En zo zijn er nog een heleboel visueel erg aantrekkelijke voorbeelden te vinden. Mijn ‘work flow’ bestaat eruit dat ik heel geordend begin met een ‘geknold’ bureau, dat ik vervolgens totaal in de war schop. Als ik aan het creëren ben, kan ik me niet bezighouden met opruimen of het weer op de goede plek leggen van spullen. Ik mis de cruciale vijfde en laatste S uit de Marie Kondo variant voor de werkvloer: de 5S2 methodiek, sort, straighten, shine, standardize en sustain. Het lijkt een beetje alsof je de werkende mij in twee standen tegen kunt komen: opruimend totdat het bijna dwangmatig is, of bezig als een wervelwind die een spoor van vernieling achterlaat. Jammer genoeg kan de eerste stand de tweede nooit helemaal bijhouden.

160528_08_always-be-knolling_03

1 https://en.wikipedia.org/wiki/Knoll_(verb), geraadpleegd op 26 mei 2016, 7:56
2 https://en.wikipedia.org/wiki/5S_%28methodology%29, geraadpleegd op 26 mei 2016, 15:04